کمبود وقت در زندگی مدرن شهری و نیاز به صرف غذا در کمترین زمان باعث شد تا در شهری مانند تهران از حدود پنج سال پیش رستورانهای غذای سریع شروع بکار کنند. احداث نمونه های اولیه در جزیره کیش و استقبال مردم از این رستورانها باعث شد تا سرمایه گذاران به تقلید از نمونه های جواب داده شده غربی و نمونه های احداثی در کشورهای همسایه اقدام به تاسیس این رستورانها در تهران نمایند. هرچند در مواردی فعالیت هایی هم برای احداث شعب اصلی از رستورانهای مشهور خارجی در تهران انجام گردید، اما به دلیل ماهیت اغلب آنها - که آمریکایی هستند - عملا" امکان اینکه این رستورانها با نام brand خارجی در تهران فعالیت کنند فراهم نشد و باعث شد تا انواع مشابه در تهران شروع بکار کنند.

اما خیلی زود در عرض کمتر از یکی دو سال تعداد این fast food ها در تهران به بیش از 40 عدد رسید، که به ارائه انواع همبرگر، چیکن برگر، مرغ سوخاری ، ... و اخیرا" پیتزا می پردازند. متاسفانه نظر به استقبال مردم از این نوع رستورانها و غذای آنها وضعیت به گونه ای درآمده که بسیاری از رستوران های ساده و کوچک برای جلب مشتری اقدام به تغییر دکوراسیون میکند و با تغییر ظاهر – و نه افزایش فضای پذیرایی و تغییر روش پخت – نام خود را به fast food تغییر میدهند.

اما بدور از استانداردهای خارجی، یک رستوران باید دارای حداقل ویژگیهای زیر باشد تا بتوان آنرا fast food اطلاق کرد :

- از ظروف یکبار مصرف استفاده نماید
- غذا را سریع تحویل مشتری دهد
- حداقل جای پذیرایی برای 30 نفر مشتری بصورت نشسته را داشته باشد
- هزینه صرف غذا برای هر نفر در حد یک غذا، یک سیب زمینی، یک نوشابه سالاد در حدود 4000 تومان بیشتر نشود
- نمک، فلفل و سس آن بصورت بسته بندی باشد
- تنوع غذایی رستوران نباید بیش از اندازه معمول یک fast food باشد، بعنوان مثال وجود انواع ماکارانی، پاستا، کباب و .... (منطور food court یا شبیه آن)
- طبخ غذا بخصوص سیب زمینی باید به روشهای جدید صنعتی باشد و نه دستی
- و از همه مهمتر اینکه از ابتدا برای fast food راه اندازی شده باشد