پیک نیک در میدان جنگ ماجرایی را روایت میکند که در آن سهراب (علی صادقی) جوان ساده دل روستایی بر حسب تصادف و علی رغم میل خودش به نیروهای رزمنده ملحق میشود. وی که تا حدی ساده لوح به نظر میرسد به شدت دلبسته "همدم" - یکی از دختران آبادی - می باشد و منتظر است تا هر چه زودتر با او ازدواج کنند. از سویی دیگر در همان روزهای درگیری با نیروهای عراقی در خط مقدم ، نامه ای از همدم به سهراب میرسد که در آن نوشته وی ازدواج کرده! سهراب با برادر همدم که او هم از رزمندگان خط مقدم است در گیر میشود و به واسطه اتفاقاتی که رخ میدهد باعث میشود تانکهای عراقی خاکریز ایرانی ها را محاصره کنند. کارهای عجیب و غریب و در عین حال جالب سهراب در خط مقدم به واسطه شکست عشقی اش همه را به دردسر میاندازد ...

سوژه تکراری اما جذاب
حدود 14-15 سال است که جنگ معروف ایران و عراق به پایان رسیده ، جنگی که لطمات زیادی به کشورمان، شهرهای نیمه غربی و جنوبی کشور وارد کرد و خانواده های زیادی ر ا متلاشی نمود. اما هنوز پس از گذشت 14سال باز هم از جنگ و جبهه فیلم ساخته میشود و در هر جشنواره ای از فیلم فجر حداقل 2-3 نمونه ای را شاهد هستیم. تا آنجا که ذهن من یاری میکند مثلا" در جشنواره پیش فیلمهای دوئل و تب توت فرنگی جزء فیلمهای جنگی جشنواره بودند و امسال هم این مساله صادق است.

شاید در این بین هیچ فیلمی با تم جدی به اندازه "از کرخه تا راین" نتوانست با مخاطب خود ارتباط برقرار کند. فیلمی از جنس اندیشه های حاتمی کیا که هنوز پس ا زگذشت سالها آدم را ترغیب به دوباره دیدنش میکند.در این میان شاید کمتر فیلمسازی توانسته مباشد مانند کمال تبریزی " لیلی با من است " را بسازد. او جزء معدود کارگردانانی است که تبحر خاصی در به تصویر کشیدن موضوعات عادی و طبیعی به خاص و منحصر به فرد دارد. لیلی با من است، گاهی به آسمان نگاه کن، مارمولک و حتی سریال دوران سرکشی همگی مؤید این نکته هستند.

پیک نیک در جنگ همانطور که از اسمش بر می آید فیلمی است با ته مایه های طنز که هم میخواهد به واسطه ادای دینش به سالهای دفاع مقدس جبهه را به تصویر بکشد و هم اینکه به واسطه سوژه تکراری جنگ، مخاطب را در سینما نگه دارد. رحیم حسینی کارگردان فیلم با توجه به تجربه ای که خود در جگ و جبهه به عنوان یک سرباز داشته ، به نوعی میخواهد در این فیلم آنچه در آن سالهای پر طنش در پناهگاه ها و خاکریز ها و حتی خط مقدم رخ داده با همان خلوص نیت تقدیم مخاطبانش کند.

بدون شک علی صادقی یکی از بهترین گزینه های ایفای نقش سهراب بوده است. وی که پیش از این در سریال "بهترین تابستان من" با همین مضمون در نقش یک سرباز یزدی با مایه های طنز و کمیک بازی کرده بود و به واسطه جنس بازی و کارنامه هنری اش یک بازیگر نیمه طنز به شمار میرود در نقش سهراب بسیار خوب ظاهر شده، سکانس هایی که او از روی سادگی و البته عشق به وطن فرمانده گردان را به جای جاسوس عراقی در ماشین حبس میکند ویا جاییکه مرتب با گوسفندانش دردو دل میکند و از جور زمانه و بی وفایی معشوق شکایت میکند بی تردید از سکانسهای زیبای این فیلم بی ستاره است.

شاید بپرسید چرا بی ستاره
این روزها فیلمهای سینمایی ویترینی شده است برای نمایش چشم های سبز و آبی و مانکن های لباس. هر چقدر فیلمی از بازیگران جوان، خوشچهره و خوش تیپ بیشتر سود ببرد، تماشاگران بیشتری برای دیدن آن به سالم سینما هجوم میبرند و در آخر دست از پا درازتر با ابروهایی گره کرده از درب خروجی بیرون میآیند و خیلی رک و راست می گویند : " اه ... عجب فیلم مزخرف و چرتی بود ..."

پیک نیک د رمیدان جنگ ستاره ندارد، لوکیشنها و اتومبیلهای آنجنانی تدارد، تکیه کلام های انگلیسی ندارد، مدل های مختلف گوشی موبایل ندارد، اما صاف و سادگی شخصیت ها و نقشهای آن است که به دل مینشیند و شما را ساعتی با خود همراه میسازد.


تهیه از شیوا آباء